......

بی قرار بود وشکایت می کرد

از اینکه تمام گلها را چیده اند و او بی بهره مانده..

اما او نیم نگاهی حتی

به پایین نینداخت

تا تمامی گلها را زیر پاهایش ببیند!   

                        ......... 

                       چشمهایم را بستم

                        سرم را به سینه اش فشرد و

                        برایم خواند:

                        توبهترینی برایم به دنیا ندهم نگهت...

                        .

                        .

                        .

                        .

                        .

                        .

                       آه ...

                       چه خواب شیرینی

                       کاش چشمهایم بسته می ماند...

          ...

           سرش را رو به آسمون گرفت و گفت:

           فکر می کنی چند تا ستاره تو آسمونه؟

           گفتم: نمی دونم!!

           گفت: تو چی می دونی؟!

           گفتم: اینکه یکیش رو زمینه، کنار من!!

                                                 خجالت کشید...

...

با وجود الماس دیدگان تو

مرا به ستارگان درخشان

نیازی نیست

به آسمان بگو....

... کاغذها نیز مچاله می شوند

جز کاغذی که خطی از دوست

به یادگار بر آن

نقش بسته

نماز

همان خط یادگار دوست است

 بر لوح جان تو

بر خود مپسند

بی نشان از دوست

                          مچاله شوی...

دوستت دارم...

غریزه را از ارتباط بگیر

          عشق متولد می شود.

              و خودخواهی را از عشق

                            آنگاه تولدِ دوست داشتن را جشن بگیر...

                                                  و دوستم داشته باش.

              هیچگاه عاشق شده ای

                      نگاه کن به اطراف

                                                      ببین!!

                      .

                          عشق را باید آموخت....

                              عقل در عشق یعنی توقف.

                              پس ابتدا با تمام عقل عشقت را برگزین

                                       و آنگاه دیوانه وار

                                                                 عاشق باش

                                                                 عاشق باش

                                                                            عاشق باش....

 یه احمقی رو می شناسم

 برای اینکه بچه اش بخنده

 اونو کتک می زد....

 من از خودم گرفته نشدم

نفهمیدم کدام لحظه به تو ختم می شد

و کدام وقت از تو شروع

نگفتند به من کدام راه تو را در پیش می گیرد

و چگونه می توان نگاهت را دنبال کرد

مرا از خودم بگیر و به خود ختمم کن.

ای مهربان ترین مهربانان

بهار را دوست دارم

به خدا قسم

و زندگی را

به خدا قسم

خدا را خدا را خدا را

به خودم قسم

مگر نه اینکه اگر می دانستم چقدر دوستم دارد بندبند تنم از هم می گسست.

گسستن را دوست دارم

به خدا، به خدا، به خدا قسم.

به یک دوست

چیزی که به آن احتیاج داریم

دوست داشتن است

بدون خستگی

بدون انتظار

تنها

بگو با من

چه چیز تو را در وهم فرو می برد

نگاه خسته ای یا لبخند کودکی

زنی آن طرف تر سیب می چیند

قرمز سفید زرد سبز

سبدهاش مالامال از سیب و دلخوشی

آن طرف تر کودکی غرق در خوشحالی می خندد و او

نمی داند که در پس این سبد سیب دستهای ترک خورده زن

یا پوست آفتاب سوخته اش

بهای خنده اوست که می پردازد.

  این شعر در نیمه شعبان به آقا امام زمان که جانها فدایش تقدیم شد.

تولد عشق

نور باریدن گرفت از آسمان

عشق جاری شد

و نشست یکباره بر دلهای مشتاقی

که در یکدم شدند شیدا و سرگردان

به وقت نیمه شعبان

تمام شهر سرشار است از

بوی گل و ریحان .

ملائک بوی عنبر را

پراکندند در  دنیا

صدای ساز و دف پیچیده در عرش و

نبات و نقل و شیرینی

به لب دارند

علی و احمد و زهرا و نرگس جان

بهشتیان به رقص و پایکوبی

همی خوانند به زیبایی :

" قدمهایت مبارک باد ای محبوب رویایی "

میان مجلس عشاق

به روی بال و پرهای لطیف جبرئیل

الماسی درخشان است .

و لبخند لبش " الله اکبر " ماه ،

نه ، خورشید تابان است .

نگاه دلربا ، قد بلند و چشم زیبایش

مرا گردانده حیران

که این دردانه را یزدان

از نسل کدامین گوهر آورده است ؟ !

درون سینه اش سر شار از شور و شعف

می باشد امشب

و هست مغرور از زائیدن این در پر قیمت

حسن گشته پدر نرگس شده مادر

علی و فاطمه بوسند این محبوب گل پیکر

و اما در زمین جشنی دگر بر پاست

بوی اسپند و گل و عنبر

صدای ساز و دف پیچیده در هر جا

به یمن آن قدمهای مبارک

گل نرگس هم اکنون قد کشیده

شده شاهی بلند بالا

گلی خوشبو و زیبا رو

که با خال سیاه چهره نورانیش

هزاران عاشق و شیدا

برای خود به پا کرده است

من اینجا سخت دلتنگم

که محرومم از روی او ،

به وقت روز میلادش نمی بینم

نشانی ازحضور او

دلم از شوق دیدارت

مثال حضرت یعقوب

چو چاه یوسفش تنگ است

چراغانی شهر و بوی عطر و نماز و روز آدینه

بی حضور تو ، چه بی رنگ است

دعای ندبه ها غمگین ،

غم دوری زتو سنگین ،

غروب جمعه ها افسوس

سخت دلتنگ است

بیا ای دلبر رعنا

غریبی را نصیب دشمنانت کن

و خود برگرد

به آغوش نیاز این همه مجنون و سرگردان

اگر آیی

به رسم شیعه جدت قسم

چنان جشنی به پا داریم

به وقت روز میلادت

چنان آواز از شادی بر آریم و

چنان خندان به دورت

" قل هوالله " را به لب آریم ،

تا که چون پروانه ای

در آتش عشق اهورایی تو

این منتظر

جان را به کف آریم

بیا دلبر

که این جا هست جایت

خالی خالی .

                     از شاعری ناشناس

انتظار

زمانی کودکی بودم که می گفتند می آیی   

طلوع صبح آدینه ندایی خوش همی خوانی                                                              

تو را شاهی بلند بالا امیری مهربان خواندند 

که از فردای دیروزم به سوی ما همی آیی

گذشت ایام طفلی و نمایان شد جوانی ام  

غروب جمعه ها گم شد در آن حسرت که می آیی

حکیمان قصه ها گفتند ز روز پر هیاهویی  

که تو در شادی و گریه به سوی ما همی آیی

زمان طی شد سال و ماه ، همی قرنی شد و یارا

چرا از سوی محبوبت به سوی ما نمی آیی

بگفتند لحظه ی موعود جهان غرق عطش باشد  

عطش از مهر و عشقی که دگر جایی نمی یابی

بیا بنگر که امروز است نشانی از ظهور تو

میان مسجد الاقصی در آن طیف اهورایی

فلسطین تشنه ی دستی است پر از باران سبحانی 

بگو ای رحمت واسع چرا دستی نمی آری

بیا و غصه ها را تو به گور قصه ها بسپار

چرا با دست پر مهرت گل شادی نمی  کاری

یتیم و کودک و بیوه همه مردو زن و پیران 

گله دارند زدست حق چرا وصلش نمی آری

زمانه پر شد از بیداد جهان دق کرد از این فریاد 

جنایت بغض سنگینی است چرا پس تو  نمی آیی

بیا بنگر جوانان را امیران سپاهت را 

که در قرن گناه و غم به یاریشان نمی آیی

بیا و راه جنت را نشانی ده به این پاکان 

که قلب پر تپش هاشان به عشق خود بگریانی

بقیع و کربلا ، مکه همه هر جمعه می آیند  

به این امید ای جانا به خونخواهیشان آیی

بیا جانا بیا دیگر امیدی نیست بر بودن  

امید ما توی دلبر سرود   عشق کی خوانی

دوباره جمعه ها را ما به یاریت به پا خیزیم

بخوانیم ندبه دل را به امیدی که می آیی

دعای خوب تعجیلت شده ورد زبان ما 

بگو محبوب قلب ما که این جمعه تو می آیی

تمام اطلسی ها را ما به دامانت بیاویزیم   

هزاران عشق قربانی ، در آن راهی که می آیی

امیدم هست این جمعه بود روز وصال ما  

بود پایان آن دردی که تو خوبتر دانی

اگر آیی دگر جمعه پر از غصه نمی باشد 

بود آغاز فصلی نو که تحویلش تو می باشی

                از شاعری ناشناس    

من متولد شدم

عاشق

راه رفتم

عاشق

زندگی کردم

عاشق

اما حال که بزرگ شدم

راه می روم

باز هم عاشق

با آنکه می دانم

عشق حماقت شیرینی است

که شوکران خویش را

با لبخند ملیحش

به جانم می ریزد.

ای کاش می شد

از او گریخت

ای کاش می شد باور کنم

من عاشق نیستم

من متنفرم از هرچه عشق

اما

در این حماقت چه خوشبینانه

زندگی می بازم.

به وقت خواب رفتنت              نه قصه ای  نه غصه ای

میان یاد و خاطره                  نه رفته ای    نه مانده ای

تو را صدا می کنم                 نه گفته ای    نه خفته ای

نگاه من ستیغ توست              نه سفته ای   نه شسته ای

نگو به یاد من نه ای               بجز تو من ندیده ام.

صدای اذان

مناجات

راز و نیاز

هیچ کدام نمی تواند خالی ام کند

من برای سبک شدن

می خواهم

غرق شوم در

نسیان!

من

برای زندگی کردن

شاد بودن

خوب بودن

خواب خوش را با زیرکی

بیدار کردن

من برای راه رفتن

توت خوردن

عشق را با مهربانی ناز کردن

                           یاری ای از کس نمی بینم

                           دوست داران را چه شد!

 معلقم

 میان هوا وزمین

میان تمامی بادها

میان بلورها

یادها

دلم پر می زند

اما نای پریدن نیست

سنگینم

دلم پر است از دلتنگی ها

نه پای بر زمین

نه سر در آسمان